തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ് തന്നെ പ്രശസ്തരായവരെ നല്ലത്, നല്ലതെന്ന് കയ്യടിച്ചു കേൾപ്പിയ്ക്കുന്നതാണെന്ന് വിശ്വസിയ്ക്കുന്നവരുടെ കയ്യടിയാൽ ശബ്ദമുഖരിതമായ സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ  അരങ്ങ്.

ഒരിയ്ക്കൽ, പാട്ടുകാരനും പാട്ടെഴുത്തുകാരനുമായ ഒരാൾ വൊതോയെ കാണാൻ വന്നു. അയാൾ ഗുരുവിനോട് സങ്കടം പറഞ്ഞു:
"ഇപ്പോൾ ഉള്ളവരിൽ ഭേദപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ എഴുതുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഞാനെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നിട്ടും എനിക്കെന്താണ് ആളുകളുടെ ആദരവോ ആരാധനയോ ലഭിയ്ക്കാത്തത്?"

ഗുരു മന്ദഹസിച്ചു.
എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:

"ആളുകളുടെ ആദരവോ ആരാധനയോ അനുഭവിയ്ക്കേണ്ടവർ അതിന് അതീതരായിരിക്കുകയും വേണം. അങ്ങനെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യമേ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ലല്ലോ. അല്ലാത്തവർക്ക് ആരാധനയും ആദരവും കിട്ടുമ്പോൾ അവരുടെ ശ്രദ്ധയും ചിന്തയും അതിൽ മാത്രമായിരിക്കും; അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പാതി സമയം അങ്ങനെ പാഴായിപ്പോകും. ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ ഒരു ശല്യമില്ലല്ലോ. അതിൽ ആഹ്ളാദിയ്ക്ക് ! "

-(വോതോ കഥകൾ  )

No comments:

Post a Comment