അങ്ങനെ അങ്ങനെ...

ഇത്രകോടി ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഒരാളോട് മാത്രം പ്രത്യേകമായൊരിഷ്ടം തോന്നുക. അയാൾ നമ്മെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലുമില്ലെങ്കിലും;
അയാൾ മറ്റാരേയെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലുമില്ലെങ്കിലും;
(എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആരെയാണെന്ന് ...! :-))
ആ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുമോ ഇല്ലയോ എന്ന ഭയമൊന്നുമില്ലാതെ
അയാളെ സ്നേഹിക്കുക.

നമ്മുടെ ശ്വാസം, കാഴ്ച, കേൾവി
പോലെ
ആ സ്നേഹം പ്രാണന്റെ, ശീലങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗമാവുക.

രക്തകോശങ്ങൾ പോലെ ആ തോന്നൽ നമ്മുടെയുള്ളിൽ നിരന്തരം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുക.

ആ വിസ്മയത്തിന്റെ, അനുഭവങ്ങളുടെ പൂർണ്ണതയറിയാൻ അത്രമേൽ സ്വയം മുഴുകണം ആ സ്നേഹത്തിൽ.
‘ആ ഒരാളിൽ’ എന്ന തപസ്സായിരിക്കണമത്.
അത്രയും ഭാഗ്യം ചെയ്യണം  നമ്മൾ.

ആ സ്നേഹം നമുക്ക് ചുറ്റിലും വലയം ചെയ്യും.
മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ രീതികളെ അത് പരുവപ്പെടുത്തും.
മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹത്തെ അത് ഇരട്ടിയാക്കും.
എല്ലാവരോടും നമുക്ക് സ്നേഹം തോന്നും.
നമുക്കുള്ളിലെ കാരുണ്യത്തെ, നന്മകളെ അത് പ്രകാശിപ്പിയ്ക്കും.

എന്തിന്‌ നമുക്കുള്ളിലെ ഭ്രാന്തിനെപ്പോലുമത് മധുരമാക്കും.

അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ അങ്ങനെയൊന്ന്??
ശീലിച്ചിട്ടുണ്ടോ അങ്ങനെയൊരു ധ്യാനം??


No comments:

Post a Comment